Το Great Gatsby είναι συνώνυμο με πάρτι, λάμψη και αίγλη – αλλά αυτό είναι μόνο μία από τις πολλές παρεξηγήσεις σχετικά με το βιβλίο που ξεκίνησε από την πρώτη του έκδοση.
Λίγοι χαρακτήρες στη λογοτεχνία ή μάλιστα στη ζωή ενσαρκώνουν μια εποχή τόσο επίμονη όσο ο Jay Gatsby κάνει την εποχή της Jazz. Το όνομα του συγγραφέα, Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ κοσμεί τα πάντα, από κερί μαλλιών ως και κολόνια περιορισμένης έκδοσης (περιέχει νότες βετιβέρ, ροζ πιπέρι και ασβέστη της Σικελίας). Τώρα είναι δυνατόν να χαλαρώσετε σε έναν καναπέ Gatsby ή να κάνετε check in στο ξενοδοχείο Gatsby.
Η παρανόηση υπήρξε μέρος της ιστορίας του The Great Gatsby από την αρχή. Γρυλίζοντας στον φίλο του Έντμουντ Γουίλσον λίγο μετά τη δημοσίευσή του το 1925, ο Φιτζέραλντ δήλωσε ότι «από όλες τις κριτικές, ακόμη και οι πιο ενθουσιώδεις, κανείς δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το βιβλίο». Συνάδελφοι συγγραφείς όπως ο Edith Wharton τον θαύμαζαν άφθονα, αλλά όπως αναφέρει η κριτική Maureen Corrigan στο βιβλίο της So We Read On: How The Great Gatsby Came to Be and Why It Endures, δημοφιλείς κριτικοί το διάβασαν ως μια εγκληματική φαντασία και ήταν σαφώς υποτιμημένοι από αυτό σε αυτό. Το τελευταίο βιβλίο «A Dud του Fitzgerald», πρωτοστάτησε στον κόσμο της Νέας Υόρκης. Το μυθιστόρημα πέτυχε μόνο τις πωλήσεις, και από τη στιγμή του θανάτου του συγγραφέα το 1940, είχαν απομείνει αντίγραφα από μια πολύ μέτρια δεύτερη εκτύπωση.
Το μυθιστόρημα « Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ» έχει γίνει μια δύναμη στην ποπ κουλτούρα, με τη βοήθεια του Χόλιγουντ. Ο όρος «Gatsbyesque» εμφανίστηκε λίγα χρόνια μετά την ταινία του 1974 με πρωταγωνιστή τον Robert Redford)
Η τύχη του Gatsby άρχισε να αλλάζει όταν επιλέχθηκε ως δώρο από τον αμερικανικό στρατό. Με την ολοκλήρωση του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, σχεδόν 155.000 αντίγραφα διανεμήθηκαν σε μια ειδική Έκδοση Ένοπλων Υπηρεσιών, δημιουργώντας μια νέα αναγνωσιμότητα εν μία νυκτί. Καθώς έφτασε η δεκαετία του 1950, η άνθηση του αμερικανικού ονείρου επιτάχυνε την επικαιρότητα του μυθιστορήματος, και μέχρι τη δεκαετία του 1960, κατοχυρώθηκε ως ένα καθορισμένο κείμενο. Από τότε έχει γίνει τόσο ισχυρή δύναμη στην ποπ κουλτούρα που ακόμη και όσοι δεν το έχουν διαβάσει ποτέ, είναι σαν να νιώθουν ότι έχουν βοηθηθεί, φυσικά, από το Χόλιγουντ. Ήταν το 1977, λίγα μόλις χρόνια αφότου ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ πρωταγωνίστησε στον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας προσαρμογής που γράφτηκε από τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, και καταγράφηκε για πρώτη φορά η λέξη Gatsbyesque.
Μαζί με τη ταινία του 2013 του Baz Luhrmann, το βιβλίο έχει δημιουργήσει μόνο την τελευταία δεκαετία γραφικά μυθιστορήματα, μιούζικαλ και μια συναρπαστική θεατρική εμπειρία. Από τώρα και στο εξής, είναι πιθανό να βλέπουμε ακόμη περισσότερες προσαρμογές και αφιερώματα, διότι στις αρχές του τρέχοντος έτους, τα πνευματικά δικαιώματα του μυθιστορήματος έληξαν, επιτρέποντας σε οποιονδήποτε να το προσαρμόσει χωρίς άδεια.
« Ίσως δεν είναι η σαμπάνια και ο χορός, ίσως είναι αυτά τα συναισθήματα του να αναρωτιόμαστε πού είμαστε, η αίσθηση ότι οτιδήποτε μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, που κρατά το Gatsby σημαντικό» – Michael Farris Smith-
