Πάλι ο Σαββόπουλος και «Το Μητσοτάκ» του (από το «Κούρεμα») μου ήρθαν στο μυαλό, με το που πήγα να σκεφτώ τα περί οικογενειοκρατίας στην ελληνική πολιτική ζωή. Διαχρονική υπόθεση. Κομνηνοί, Παλαιολόγοι, Καραμανλήδες, Παπανδρέου, Μητσοτάκηδες – και πού είσαι ακόμα: Ήδη έχουμε τον δεύτερο Τσίπρα στη Βουλή, πρώτο ξάδερφο του Αλεξίου του Πρώτου. Γιώργος Τσίπρας συγκεκριμένα, προϊστάμενος του Οικονομικού Γραφείου του εξαδέλφου του μέχρι τις εκλογές του 2019, οπότε και εξελέγη βουλευτής Β΄ Δυτικής Αττικής συγκεντρώνοντας 11.575 ψήφους. Ποιος δεν θα σταυρώσει, βρε, τον συνονόματο του αρχηγού – αυτό μας έλλειψε. Στην Ελλάδα ζούμε. Η κόρη του Γεννηματά αρχηγός του πρώην ΠΑΣΟΚ (και νυν ΚΙΝΑΛ). Ο γιος του Βαρβιτσιώτη υπουργός. Το ίδιο και ο τρίτος Καραμανλής μας, γιος του Αχιλλέα και της Νίκης Διαμαντή – υπουργός και αυτός. Όλοι εκλεγμένοι από τους ψηφοφόρους. Διότι το όνομα, σου λέει, αποτελεί εγγύηση. Όπως και στα παξιμάδια (Τσατσαρωνάκης).
Μιας και πρωθυπουργός είναι σήμερα ο γιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (που έφερε τ’ απάνω-κάτω στην «καραμανλική» παράταξη της «Ν.Δ.») και δήμαρχος Αθηναίων ο Κώστας Μπακογιάννης (που, εδώ που τα λέμε, έχει άλλο επίθετο και άλλο DNA από την οικογένεια της Κρήτης την οποίαν συνδυάζει επιτυχώς με την ωραία Ευρυτανία), όταν λες «οικογενειοκρατία» πάει το μυαλό σου στους Μητσοτάκηδες. Αδικία. Ο νυν prime minister Κώστας είναι μόνο ο δεύτερος (φαντάσου!) Μητσοτάκης-πρωθυπουργός και για να καταφέρει να εκλεγεί πρόεδρος του κόμματος χρειάστηκε να δώσει τιτάνιες μάχες με τον σκληρό «καραμανλικό» πυρήνα – ευτυχώς που στη Ραφήνα είναι πιο χαλαρά τα πράγματα, as time goes by και δεν αγχωνόμαστε – οπότε και τα κατάφερε. Η δυναστεία Παπανδρέου όμως είναι σαφώς η πρωταθλήτρια: μέτρησε (προς το παρόν) τρεις γενιές πρωθυπουργών. Γεώργιος Παπανδρέου (ο «Γέρος»), Ανδρέας Παπανδρέου και ΓΑΠ. Για φαντάσου. Και μετά τον Εθνάρχη μας, ζήσαμε πρωθυπουργό και τον ανιψιό Κώστα Καραμανλή με υπουργούς σαν τον Αναστάσιο Παπαληγούρα (δεύτερη γενιά εκλεγμένη πάλι) ή τον Μιχάλη Λιάπη (αγαπημένο ανιψιό, γιό της αδελφής του Εθνάρχη, Αντιγόνης Καραμανλή, και του Κωνσταντίνου Λιάπη).
Ατελείωτος ο κατάλογος. Γιατί να κολλήσουμε στην «οικογένεια Μητσοτάκη»; Τόσες οικογένειες έχουμε να αποδομήσουμε. Εκεί μάλιστα που νομίσαμε πως θα ξεμπερδέψουμε με αυτές της «παλαιάς κοπής» πολιτικές γενεαλογίες, ψηφίζοντας τον «αντισυστημικό» και άγνωστο Τσίπρα, τσουπ ο δεύτερος Τσίπρας στη Βουλή. Και πού είσαι ακόμη. Σε καμιά 30αριά χρόνια, διόλου δεν αποκλείεται να έχουμε πρωθυπουργό τον Ορφέα-Ερνέστο Τσίπρα ή τον Φοίβο-Παύλο Τσίπρα. Αγάλι-αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι.
Ναι, αλλά οι Μητσοτάκηδες, θα μου πείτε, όλο βαφτίζουν και υπόσχονται – και δεν είναι μόνοι τους, έχουνε και τους Μπακογιάννηδες πακέτο. Σωστό και λάθος. Διότι η Ντόρα μπορεί να είναι «κόρη Μητσοτάκη», αλλά από μικρή είχε αποφασίσει να είναι και με το ένα πόδι σε άλλα χωράφια. Η σχέση της και ο γάμος της με τον Ευρυτανό Μπακογιάννη έδειξε ξεκάθαρα μιαν άλλη στόχευση – πολύ επικίνδυνη για όλο το πολιτικό φάσμα, δεξιά, κεντροαριστερά, αριστερά. Ήταν ένα τολμηρό βήμα αυτός ο γάμος – και σε κάποιους, οπλοφορούντες σαν τους Μαυρομιχαλαίους επί Καποδίστρια, όπως δυστυχώς αποδείχτηκε, δεν άρεσε καθόλου. Δεν είμαι σίγουρος λοιπόν αν «πάνε πακέτο» Μητσοτάκηδες και Μπακογιάννηδες. Και, όπως και να ’χει, βρίσκω πως είναι λίγο νωρίς να την πέσουμε στον σημερινό πρωθυπουργό. Δεν έχει και λίγα να διαχειριστεί, κακά τα ψέματα, και δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως θα τα διαχειριζότανε καλύτερα ο Κατρούγκαλος, η κυρία Τασία, ο Σταθάκης, ο Φλαμπουράρης και ο Παππάς. Κάποιοι μπορεί να το πιστεύουν. Εγώ όχι.
Οπότε, ναι. Η οικογενειοκρατία επικρατεί στην ελληνική πολιτική ζωή, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά το γιατί, το έχουμε σκεφτεί; Δεν επέβαλε με στρατιωτικό νόμο ο «Γέρος» τον Ανδρέα, ούτε ο Ανδρέας τον ΓΑΠ. Εμείς τους διαλέξαμε – όλους. Μας αρέσουν, φαίνεται, οι «μεγάλες πολιτικές οικογένειες», τις θαυμάζουμε κατά βάθος τις «μεγάλες οικογένειες» γενικά: Μέχρι και στο Διαφάνι. Αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε την Κατερίνα Διδασκάλου, την Κάτια Δανδουλάκη – ή τη Λουκία που ράβει αραχνοΰφαντα για τις αρχόντισσες του χωριού χωρίς να νοιάζεται για τον χωρόχρονο. Να είσαι «αλλού» – μεγάλη υπόθεση!
Χωρίς πλάκα, όμως, δεν σας κρύβω πως ονειρεύομαι μια μέρα, κι άργειε να ’ρθει εκείνη η μέρα, που θα ωριμάσουμε πολιτικά και θα ψηφίζουμε τους άξιους και όχι τους «επώνυμους» – κάθε είδους επώνυμους, αυτοδημιούργητους ή κληρονόμους.
Αλλά, φοβάμαι, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας – και εγώ είμαι ήδη 67!
Λέτε να προλάβω, έστω και στα 97 μου, να ψηφίσω τον Ερνέστο;
