ΛΕΟ ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ: «ΝΑ ΖΕΙΣ, Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ…»

Γυρίζω τον χρόνο είκοσι χρόνια πριν. Τότε που η ζωή έμοιαζε με ένα πελώριο αραχνοΰφαντο λευκό ύφασμα. Η αγνότητα, τα όνειρα, η αφέλεια ζωγράφιζαν λουλούδια, θάλασσες, ουρανό και αστέρια.
Ένα εφηβικό βράδυ γύρισα σπίτι τρομερά πληγωμένη. Καθώς έπαιζα στα χώματα με τις κούκλες και τα αυτοκινητάκια μου, ένας φίλος κοιτούσε το στήθος μου. Η πρώτη σεξουαλική ματιά της ζωή μου έκανε την άφιξή της. Ο πρώτος διαχωρισμός άνδρα και γυναίκας ζωγραφιζόταν πάνω στο λευκό ύφασμα. Και τώρα, τι; Αυτό θα γίνετε από ’δώ και πέρα; Πρέπει, μήπως, να σφίγγω περισσότερο τον στηθόδεσμο μου; Να αλλάξω συμπεριφορά; Να κρατώ απόσταση;

Αυτά σκεφτόμουν το πρώτο βράδυ της καινούργιας μου πραγματικότητας. Κάπου είχα ακούσει πως στα βιβλία κρύβονται όλες οι απαντήσεις. Έτρεξα στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου και ο τίτλος «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις» κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον μου. Δεν θα ξεχάσω εκείνο το νυχτερινό σχολείο με τον Λέο Μπουσκάλια που κράτησε μέρες, μήνες, χρόνια. Μου δίδαξε πως… Δεν υπάρχει διαχωρισμός αλλά εξέλιξη… Αποχαιρετάς φίλους, έρωτες, δουλειές, συναισθήματα, όπως κάθε φορά και μια εποχή. Όλα γεννιούνται και πεθαίνουν μια μέρα, όπως κι εμείς. Τίποτα δεν κρατάει για πάντα, και αυτό πρέπει να μάθουμε να το αποκαλούμε «ομορφιά». Δεν υπάρχει «πρέπει», υπάρχει «θέλω». Τα βαθιά, αληθινά «θέλω» δεν πλήγωσαν ποτέ κανέναν. Τα «πρέπει», πολλούς. Αν ήμουν υπουργός Πολιτισμού θα το πρότεινα για διδακτική ύλη στα σχολεία. Και επειδή ζούμε στη χώρα τού «Δεν θυμάμαι ποιος…». Αν γνωρίζει κάποιος ποιος είναι ο υπουργός Πολιτισμού μας, να του το προτείνει. Συγχωρήστε την ειρωνεία μου, αλλά η επανάσταση του εφήβου ήταν από τα SOS θέματα της διδακτικής μου ύλης στη ζωή. Αν όλοι… όλα θα ήταν αλλιώς!

Ο Λεό Μπουσκάλια δεν ζει πια. Αν όμως είμαι τυχερή, μια μέρα θα τον συναντήσω. Εκείνος μου δίδαξε πως τα δυνατά δεν είναι ποτέ αδύνατα…
Απόσπασμα από το «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις…»:

«Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να απογοητευτείς, κι όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις. Ναι, αλλά πρέπει να ρισκάρεις, γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε. Ο άνθρωπος που δεν ρισκάρει τίποτε, δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε, δεν είναι τίποτε. Μπορεί να αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη, όμως δεν μπορεί να μάθει και να νιώσει και να αλλάξει και να αναπτυχθεί και να αγαπήσει και να ζήσει. Δεμένος με τις βεβαιότητές του, είναι ένας σκλάβος. Έχει παραιτηθεί από την ελευθερία του. Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος».

admin-greeks