Αρκετοί είναι οι μελλοντικοί μπαμπάδες που, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της συντρόφου τους, η ατάκα που πετάνε πολλάκις είναι «γερό να είναι, αγάπη μου, και να κατ…ράει όρθιο!». Όταν όμως έρθει στη ζωή και το κρατήσετε στην αγκαλιά σας και, τελικά, δεν είναι αγοράκι αλλά κοριτσάκι, γίνεστε αυτό που λέμε «χαζομπαμπάς», ξεχνώντας την αρχική σας επιθυμία! Μας ήρθε λοιπόν μια νέα έρευνα από την Αμερική, που εξηγεί γιατί τελικά εσείς οι μπαμπάδες δηλώνετε «ερωτευμένοι» με τις μικρές κυρίες σας…
Εφαρμογή της έρευνας
Η έρευνα έφτασε στα χέρια μας κατευθείαν από τους ερευνητές των πανεπιστημίων «Έμορι» της Ατλάντα και της Αριζόνα, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Προληπτικής Ιατρικής Jennifer Mascaro. Η εν λόγω έρευνα εφαρμόστηκε σε 52 πατεράδες 30 κοριτσιών και 22 αγοριών ψάχνοντας το πώς ακριβώς συμπεριφέρονται στην καθημερινότητά τους και δημοσιεύτηκε στο αμερικανικό περιοδικό Συμπεριφορικής Νευροεπιστήμης «Behavioral Neuroscience». Όσο για την υλοποίηση της έρευνας, χρειάστηκε οι μπαμπάδες να εφαρμόσουν στο παντελόνι τους μία υπολογιστική συσκευή, η οποία κατέγραφε τις αντιδράσεις τους για διάρκεια δύο ημερών. Επίσης, οι εγκέφαλοι των μπαμπάδων μελετήθηκαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία, καθώς κοιτούσαν φωτογραφίες των παιδιών τους με διάφορες εκφράσεις.
Όσα μας αποκάλυψε η έρευνα
Όπως ήταν αναμενόμενο, αποδείχτηκε ότι ο πατέρας που αφιερώνει το 60% της προσοχής και της ευαισθησίας του στο παιδί του είναι εκείνος που έχει αποκτήσει κόρη, κι όχι εκείνος που έχει γιο! Ο πρώτος είναι πιο ανοιχτός και δεκτικός στα συναισθήματα του κοριτσιού από ό,τι ο δεύτερος απέναντι στα συναισθήματα του αγοριού. Αυτό ισχύει κατά βάση για τα όσα κατέγραψε η κάμερα, ενώ στην καταγραφή των εγκεφαλικών του κυμάτων δεν θα μπορούσε το αποτέλεσμα να είναι διαφορετικό, αφού παρατηρούνται πιο έντονα τα κυκλώματα του εγκεφάλου όταν βλέπει το χαμογελαστό μουτράκι της κόρης του από ό,τι το χαρούμενο πρόσωπο του γιου του. Η κα Mascaro αναφέρει επίσης ότι «Αν το παιδί φωνάξει “μπαμπά”, ο μπαμπάς του κοριτσιού ανταποκρίνεται περισσότερο από ό,τι ο μπαμπάς του αγοριού», και συμπληρώνει: «Διαφορετικού είδους παιχνίδια θα παίξει ο μπαμπάς με το αγόρι (πιο σκληρά) από ό,τι με το κορίτσι (πιο μαλακά)».
Όσο για τον λόγο που έκανε τους ερευνητές να ασχοληθούν με τον πατέρα; Οφείλεται στο γεγονός ότι ο ρόλος του πατέρα στην ανατροφή των παιδιών έχει μελετηθεί στο ελάχιστο εν αντιστοιχία με εκείνον της μητέρας.
