Η ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

ΜΑΓΕΙΡΙΤΣΑ, ΓΑΡΔΟΥΜΠΕΣ, ΤΗΓΑΝΙΕΣ, ΣΥΚΩΤΑΡΙΑ, ΚΟΚΟΡΕΤΣΙ, ΑΡΝΙ και ΚΑΤΣΙΚΙ ΣΤΗ ΣΟΥΒΛΑ, ΚΟΚΚΙΝΑ ΑΒΓΑ ΜΕ ΤΣΟΥΡΕΚΙ ΓΕΜΙΣΤΟ Ή ΣΚΕΤΟ ΤΑ ΠΡΟΤΙΜΑΤΕ;

Αν ρωτάτε αν τρώω αρνί και κατσίκι το Πάσχα μπορεί να σας «ταράξω», αλλά η χειρότερη μέρα από παιδί ήταν να βλέπω να αργογυρίζει σε μια σούβλα ένα αρνάκι με δεμένα πόδια και μάτια στρογγυλά με την κοιλιά του σκισμένη και ραμμένη ξανά… Με ελάχιστες εξαιρέσεις, λοιπόν, στην ενήλικη ζωή μου, δεν ήθελα ούτε τη μαγειρίτσα της παραμονής ούτε την ιεροτελεστία του επόμενου πρωινού.

Ξεπερνώντας τη δική μου παραξενιά, αναρωτιόμουν πάντα γιατί πρέπει ντε και καλά να τρώνε οι άνθρωποι μαγειρίτσα μόνο το Πάσχα, γουρούνι στον φούρνο την Πρωτοχρονιά και εντόσθια αρνιού ή κατσικιού την ημέρα της Ανάστασης.
Μια ίσως κάποια λογική εξήγηση για το μεγάλο φαγοπότι της Ανάστασης έχει να κάνει με την περίοδο της Σαρακοστής που ξεκινάει από την Καθαρά Δευτέρα.
Πολλοί λοιπόν νηστεύουν από κρέας 40 ημέρες, για να «τινάξουν» τον μεταβολισμό τους στον «αέρα» ανήμερα του Πάσχα καταναλώνοντας βόμβες χοληστερίνης.

Η μαγειρίτσα λοιπόν, που φτιάχνεται με εντόσθια, άνηθο, φρέσκα κρεμμυδάκια, μαρούλια, ασπράδια αβγού και ρύζι, σερβίρεται μετά τα μεσάνυχτα της Ανάστασης σαν ένα «πέρασμα» για το μεγάλο φαγοπότι που ξεκινάει σε πολλά ελληνικά σπίτια από το πρωί της Κυριακής και τελειώνει το βράδυ της ίδιας μέρας, αφού το έθιμο σε πολλές περιοχές της χώρας θέλει να μην πρέπει να μείνει καθόλου αρνί ή κατσίκι για την επόμενη μέρα.
Σκέψου λοιπόν, αναγνώστη μου, τον οργανισμό του ανθρώπου αν δεν έχει πάρει πρωτεΐνη (τροφή που «καίει» το λίπος) επί 40 ημέρες και έχει περιοριστεί στα όσπρια, τα χορταρικά και τους υδατάνθρακες, τι θα πάθει εάν «περάσει» απ’ ευθείας στο κοκορέτσι και στο ψητό αρνί της Κυριακής.

Έπρεπε, λοιπόν, να εφευρεθεί ένα «πέρασμα» από τη νηστεία στο εξοντωτικό φαγοπότι της Κυριακής. Και αυτό το «πέρασμα» το δίνει η μαγειρίτσα, μια σούπα που μπερδεύει λαχανικά, ρύζι και συκωταριά και που είθισται να τρώγεται πέντε λεπτά αργότερα από το «Χριστός Ανέστη».

Η γνώμη μου για όσες περιμένουν να πλασαριστούν ενδυματολογικά στην εκκλησία της γειτονιάς τους πέντε λεπτά πριν οι ιερείς πουν το «Χριστός Ανέστη», ξεπατικώνοντας τις εμφανίσεις της Φουρέιρα στα Mad, και τραβώντας από το χέρι ένα ή δύο παιδιά με τον σύζυγο από δίπλα, που προσπαθεί με κάθε μέσο και τρόπο να αναχαιτίσει τις λαμπάδες που έχουν στοχοποιήσει με τη φλόγα τα φριζαρισμένα μαλλιά της γυναίκας τους, είναι ότι η διάθεση για «πασαρέλα» θα χρησιμοποιήσει κάθε κοινωνική – θρησκευτική τελετή, από κηδεία μέχρι βαφτίσια, για ν’ αναδειχθεί με όποιο κόστος.
Την πρώτη φάση της «πασαρέλας» ακολουθεί με διαφορά δέκα λεπτών η δεύτερη φάση της «απόδρασης» από το προαύλιο του ναού, καθώς οι «πιστοί» κουτρουβαλάνε τα πεζούλια γιατί 12 και τέταρτο, «για το καλό», πρέπει να σοκάρουν το στομάχι τους με συκωταριές, μαρούλια, αβγά, κρασιά και ένα κομμάτι μέση γαλατομπούρεκο για το «καλό».

ΤΕΛΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ; Το ξημέρωμα οι άντρες, λέει, πρέπει να σηκωθούν από τις έξι για να βάλουν το νεκρό ζώο στη σούβλα και σιγά-σιγά, μαζί με τον φραπέ να τσιμπολογάει ο κάθε καλεσμένος και λίγη πέτσα με λιπάκι, «έτσι για το καλό».
Η ψυχολογία των συνδαιτυμόνων είναι άριστη καθώς στο τραπέζι της Λαμπρής συνωστίζονται εκείνοι που αν είχαν δικαίωμα επιλογής, εξαιτίας του «πρέπει να πάμε στους κουμπάρους» αντέχουν να βλέπουν τα παιδιά να ξεμαλλιάζονται, τις συμπεθέρες να έχουν ξεσπάσει σε επίθεση «κατά μέτωπο» χρησιμοποιώντας σαν οπλικό σύστημα τους σαρμάδες ή τις γαρδούμπες, τις χορτόπιτες και τη ρώσικη σαλάτα και που, αν δεν καταναλωθεί η μισή νταμιζάνα κρασί, την «Ανάσταση του Κυρίου» δεν θα την τιμούσαν παρέα ΠΟΤΕ.

Κάτι η μαγειρίτσα, κάτι το αλκοόλ, κάτι τα εντόσθια, κάτι το γαλατομπούρεκο και οι σαρμάδες, κάτι το κοκορέτσι, κάτι η τσίκνα που μπερδεύεται με το πατσουλί της συμπεθέρας που ανακατεύεται με τη λακ της θείας του γαμπρού, δημιουργούν ένα κοκτέιλ θανατηφόρο για κάθε οργανισμό, που αγανακτώντας για την κακοποίησή του μπορεί να φτιάξει ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο, έτσι ώστε να μη βαριούνται ποτέ όσοι κάνουν εφημερία στα νοσοκομεία εκείνη την «Άγια μέρα»…

Καλή Λαμπρή…