Δεν βγαίνει άκρη πια. Από τη μια η κυβέρνηση «έχει αποτύχει», λέει, στη διαχείριση «του επικίνδυνου ιού», από την άλλη «καλούμε τον ελληνικό λαό σε μαζικές συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα». Η αγαπητή Κατερίνα Ακριβοπούλου, που συνεχίζει να τιμά τις «γραμμές» τού ΣΥΡΙΖΑ με την πίστη της στο κόμμα, αναρτά στον τοίχο της στο Facebook το πρόγραμμα των μαζικών αυτών συγκεντρώσεων με τον έξω καρδιά τίτλο «ΠΑΜΕ ΠΛΑΤΕΙΑ!» (Ναι, με κεφαλαία και θαυμαστικό). Μόνο για χθες (Κυριακή, 14) μας έδωσε τα εξής ραντεβού: ΑΤΤΙΚΗ: Κολωνός-Σεπόλια-Ακαδημία Πλάτωνος: 14/3 , 12:00, Πάρκο Ακαδημίας Πλάτωνος, Γλυφάδα-Αργυρούπολη: 14/3, 12:00, Πλατεία Σούρμενων, Ζωγράφου: 14/3, 14:00, Πλατεία Γαρδένιας, Κυψέλη-Γκύζη: 14/3, 12:00, Πλατεία Πρωτομαγιάς, Πατήσια: 14/3, 11:30, Σταθμός ΗΣΑΠ Άνω Πατησίων (Αγ.Βαρβάρα), Καισαριανή: 14/3, 11:30, Σκοπευτήριο, Ελευσίνα: 14/3, 12:00, Πλατεία Ηρωών, Αιγάλεω: 14/3, 17:00, Ιερά Οδός και Θηβών, Χαλάνδρι: 14/3, 13:00, Πλατεία Χαλανδρίου, Νέα Σμύρνη: 14/3, 12:00, Πλατεία Ν.Σμύρνης, ΚΡΗΤΗ: Χανιά: 14/3, 12:00 πλ. Αγοράς, ΚΥΚΛΑΔΕΣ: Πάρος: 14/3, 12:30, Κεντρική πλατεία της Παροικίας (Μαντώ Μαυρογένους).
Έτσι λέει το κόμμα. Η ανάρτηση συνοδεύεται από υπέροχες φωτογραφίες που αποδεικνύουν τη συμμετοχή πολλών χιλιάδων οπαδών σε προηγούμενες συγκεντρώσεις του αυτού ρεπερτορίου. Η Κατερίνα τις επισυνάπτει για να μας βεβαιώσει (φαντάζομαι) πως αν «πάμε πλατεία» δεν θα είμαστε τρεις κι ο κούκος, αλλά θα το χαρούμε παρέα με χιλιάδες άλλους. Η ανάρτηση συνοδεύεται και από το παλαιού τύπου σύνθημα «Νέα συνθήκη, νέα κατάσταση, νέα προοπτική», που (φαντάζομαι πάλι) φυσικό είναι να προέρχεται από τα «κεντρικά» των νέων αγώνων του κόμματος γιατί, κακά τα ψέματα, είναι πολύ «πολιτικό». Μας λέει, δηλαδή, πως έχει πια διαμορφωθεί μια «νέα» συνθήκη στην πολιτική πραγματικότητα, που έχει διαμορφώσει μια «νέα κατάσταση» στην κοινωνία, που ανοίγει μια «νέα» προοπτική για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ξεκάθαρα πράγματα, όχι μισές κουβέντες.
Από την άλλη μεριά, αν μαζευτούν επτά νομά σ’ ένα δωμά και πιούνε και καμμιά μπίρα (Θεός φυλάξει) ακούγοντας (μακριά από ’δώ) τίποτα τραγούδια, η παρούσα κυβέρνηση με εντολές σαφείς θα τους στριμώξει, θα τους κόψει πρόστιμο, μπορεί και να τους συλλάβει για παραδειγματισμό, και δεν αποκλείεται να τους ρίξει και καμμιά σφαλιάρα (ειδικά αν είναι νέοι). «Και πολύ καλά θα κάνει», λένε οι «κατά των συγκεντρώσεων», διότι ζούμε μια απειλητική για όλον τον πλανήτη πανδημία και ο ιός, από μετάλλαξη σε μετάλλαξη, όλο και δυναμώνει, ενώ τα νοσοκομεία δεν χωράνε άλλους, ούτε στις ΜΕΘ αλλά ούτε και στα κοινά κρεβάτια. Πρέπει όλοι μαζί (σου λένε) να συνεργαστούμε, ώστε να προχωρήσουν οι εμβολιασμοί, να υποχωρήσει η διασπορά, να βρεθεί μια διαχειρίσιμη ισορροπία. Να κάτσετε σπίτι σας (σου λένε), ούτε στον δίπλα δήμο δεν θα πάτε, θα δείτε μόνο οικογένεια, μη δείτε τον παππού, μη φιλάτε τα μωρά σας, ξεχάστε τις αγκαλιές και κάντε υπομονή, ρε αδερφέ, να περάσει κι αυτό, όπως πέρασαν κι άλλα, πιο χοντρά, πιο μεγάλα. Συμφιλιωθείτε και με τη μοναξιά σας αν μπορείτε, να μη βλέπετε άνθρωπο, αν γίνεται, για κάποιους μήνες. Θα προσφέρετε μεγάλες υπηρεσίες στη μάχη κατά του ιού που έχει τρελάνει έναν πλανήτη ολόκληρο.
Τα παιδιά, κυρίως η ήβη και η εφηβεία που κανείς δεν τις ζει δυο φορές, μας ρωτάνε: Γιατί εμείς δεν κάνει να βρεθούμε με τους φίλους μας, τους συμμαθητές μας, τ’ αγόρια και τα κορίτσια που μας αρέσουνε, να κάνουμε τα δικά μας στο Χαλάνδρι (λέμε τώρα) στην πλατεία, ενώ εσείς «καλείτε» χιλιάδες άγνωστους να μαζευτούν στην ίδια πλατεία ο ένας πάνω στον άλλον; Γιατί εμείς δεν μπορούμε να πάμε ούτε στο σχολείο και εσείς, με μεγάλο ενθουσιασμό, θέλετε να μαζεύεστε κατά χιλιάδες να φωνάζετε συνθήματα και να σηκώνετε αγκαλιασμένοι τις γροθιές σας στον αέρα; Τι παίζεται εδώ; Εμείς (σου λένε) δεν τον προλάβαμε τον 20ό αιώνα, αλλά εσείς που τον προλάβατε θα πρέπει να έχετε πολύ γερά κολλήματα με την αριστερά σας και τη δεξιά σας – που δεν μας ενδιαφέρουν εμάς καθόλου. Εμείς θελουμε να ζήσουμε, να προχωρήσουμε, να ερωτευτούμε, να μορφωθούμε, να εφεύρουμε, να χορέψουμε, να ταξιδέψουμε, να γνωρίσουμε ανθρώπους από όλο τον πλανήτη, να φτιάξουμε βήμα-βήμα το δικό μας σκηνικό, τα δικά μας κολλήματα, τη δίκη μας πραγματικότητα εν τέλει – και να τη διαχειριστούμε.
Στο μεταξύ, με αγωνιστικές διαθέσεις, οι συνάνθρωποι στο διαδίκτυο «ανεβάζουν» πολύ επαγγελματικά φτιαγμένες αφίσες με τον Μητσοτάκη-Χίτλερ (ή τον Τσίπρα-σκουλήκι, λέμε τώρα). Παράλληλα, οι καθηγητές (Πνευμονολογίας και Μικροβιολογίας) Τζανάκης και Βατόπουλος ζητούν από τα κόμματα «εκεχειρία» ή «μορατόριουμ», μέχρι να λυθεί πρώτα το μέγα και κοινό πρόβλημα του ιού. Η ομάδα ΔΙΑΣ και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις βαράνε άγαρμπα στην πρώτη ευκαιρία, ενώ αυτό που εμείς οι παλιοί το λέγαμε βολικά «παρακράτος» και τώρα το λέμε, πάλι βολικά, «μπαχαλάκηδες», κάνει πάρτι με φωτιές, μολότοφ και σπασίματα αθώων ΙΧ, ΑΤΜ, βιτρίνες μαγαζιών κ.λπ.
Είναι όλο αυτό το πακέτο μια κοινωνία που συνεργάζεται για το κοινό καλό, ή είναι ένα απίστευτο (ανήθικο) μπέρδεμα στόχων και προθέσεων που δεν μπορεί καν να ονομαστεί «κοινωνία»; Οι κ.κ. Βατόπουλος και Τζανάκης, ενεργοί και ηθικοί πολίτες-επιστήμονες, παρακαλούν στην ουσία τα κόμματα να αφήσουν για αργότερα τους καβγάδες τους, ώστε να μπορέσουμε όλοι μαζί να ανακόψουμε τη διασπορά του ιού – και μόλις τον θέσουμε υπό έλεγχο, γαία πυρί μιχθήτω, ας ξαναπέσουμε όλοι μαζί στα γιγάντια καζάνια με τα αναμμένα κάρβουνα να βγάλουμε ο ένας τα μάτια του άλλου.
Η Κατερίνα Ακριβοπούλου (και η Έλενα Ακρίτα π.χ., που έχει βγάλει αυτές τις μέρες καινούργιο λάβαρο με τη λέξη «τελειώσατε») δεν συμφωνούν με την εκεχειρία. Ούτε το κόμμα τους βέβαια. Σου λένε, χαζό είσαι; Τώρα είναι το ψωμί. Μέσα στην πανδημία. Κι ας ψοφήσουν χίλια αρνιά…
