Της Οριάνα Φαλάτσι
; ?>” class=”img-responsive center-block spacer20″></p>
<p class=)
Το σύνηθες είναι να γράφουμε για νέες κυκλοφορίες βιβλίων. Με δεδομένο ότι δεν έκανα ό,τι πιο συνηθισμένο στην ζωή μου, από το δικό μου μετερίζι, προτείνω βιβλία που έγιναν «σταθμοί» στην δική μου ζωή.
; ?>” class=”img-responsive center-block”></p></div>
<div class=)
Η Φαλάτσι, διάσημη δημοσιογράφος και συγγραφέας, σύντροφος του Αλέκου Παναγούλη, γράφει το βιβλίο με τον τίτλο «Γράμμα σ’ ενα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ». Ήταν μια συγκλονιστική – βιωματική της εμπειρία για το πώς ένιωσε όταν συνειδητοποίησε ότι μια σταγόνα ζωής θα γινόταν μετά από εννέα μήνες το δικό της παιδί.
Έγραφε για τα πρώτα συμπτώματα, τις ζαλάδες, τα σκαμπανεβάσματα της ψυχολογίας της, το άγχος να το ανακοινώσει ή να μην το ανακοινώσει στον σύντροφό της, την πρώτη εμπειρία «επαφής της» μ ένα ελάχιστο «ψάρι» (έτσι όπως έδειχνε μέσω του υπερηχογραφήματος που έκανε)! Διάβαζα το βιβλίο της όταν τελειώνα το Λύκειο. Η περιγραφή της υπέροχη, τα συναισθήματα μοναδικά, μοιράστηκε με εκκατομύρια γυναίκες το χιλιοκούβαρο των συναισθημάτων από την στιγμή που νιώθεις ότι κάτι «διαφορετικό» συμβαίνει «μέσα σου», μέχρι την στιγμή που βλέπεις την… σταγόνα ν’ αποκτάει μορφή. Η εξέλιξη… αχ η Ζωή!!!
Αυτό που θυμάμαι είναι ότι είχα διαβάσει και ξαναδιαβάσει κάθε παράγραφο δεκάδες φορές. Τότε δεν υπήρχε υποψία ότι θα μπορούσα να γίνω μητέρα σύντομα… Και όμως, είναι σαν τώρα, που κατάλαβα, πριν ξεκινήσω το Πανεπιστήμιο, εκείνα τα περίεργα συμπτώματα που η Φαλάτσι περιέγραφε. Δεν χρειαζόμουνα πιστοποίηση απο γυναικολόγο. Η αντίδραση του «κύκλου μου», αποτρεπτική για μια εγκυμοσύνη που θα μου «στερούσε» τα ξέγνοιαστα χρόνια της μετεφηβείας μου
Θυμάμαι, πριν αποκαλύψω το παραμικρό στον μπαμπά του γυιου μου και στην μαμά μου, ότι ξαναδιάβασα το βιβλίο. Λίγες μέρες μετάσ είχα και την ιατρική επιβεβαίωση. Οι συμφοιτητές μου απο το Πάντειο, με τους οποίους έχουμε ραντεβού 29 Απριλίου, θυμούνται τον Αλέξη μου, να τον κρατάνε στο μπαρ της σχολής, περιμένοντάς με να τελειώσω προφορικές εξετάσεις που αφορούσαν «την τελική πράξη στο Ελσίνκι»… Τον κρατούσανε, ανοίγανε μ’ εναν συνδετήρα την θηλή στο μπιμπερό για να τρέξει το γάλα πιο ευκολα και παίζανε τάβλι!!! Με την Λίντα, τον Τάμη, τον Ζαχαρία , τον Δημήτρη, τον Γιώργο, τον Σταμάτη , στο υπόγειο μπαρ του Πάντειου Πανεπιστημίου, ανάμεσα σε φραπέ, ποτήρια με ούζο, κουβέντες για τον Κροπότκιν και τον Μαρκούζε, ο Αλέξης ακολουθούσε μια μεγάλη περιπέτεια ζωής μαζί μας. Αν δεν είχα διαβάσει εκείνο το βιβλίο, μπορεί τίποτα να μην ήταν ίδιο σήμερα.
