Γεγονός είναι ότι όλες οι πλευρές ομνύουν στο όνομα του διαλόγου και την αποφυγή σύρραξης, θέτοντας τους δικούς τους όρους, χαράσσοντας τη δική τους τακτική σε μια παρτίδα που πρέπει να τελειώσει σύντομα, αφού επενδύσεις, εξορύξεις, και αγωγοί δεν πραγματοποιούνται σε μη σταθερό περιβάλλον, ειδικά στις παρυφές της Ευρώπης.
Η Αθήνα, παίζοντας «κατενάτσιο» δεκαετίες τώρα στο θέμα «ελληνοτουρκικός διάλογος», κατάφερε, όσο κι αν διαφωνούν κάποιοι, να δημιουργήσει τετελεσμένα, τα οποία η πάλαι ποτέ κραταιά τουρκική διπλωματία δεν κατόρθωσε ν’ αντιμετωπίσει παρά τους λεονταρισμούς της που έφταναν μέχρι τη Γαύδο.
Για την Άγκυρα έχει αρχίσει να σημαίνει «τέλος χρόνου» εδώ και μερικά χρόνια, και θα ήταν απίθανο να μην κινηθεί. Παράλληλα, ο Ερντογάν, αντιμέτωπος με μεγάλα εσωτερικά προβλήματα και μη μπορώντας να στηρίξει πια το όραμα της νέας ανθούσας(;) Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με την οικονομία της χώρας του να καταβαραθρώνεται, έκρινε μάλλον κατάλληλη τη συγκυρία για να κινηθεί, πουλώντας στο εσωτερικό το ίδιο όραμα με άλλη… συσκευασία.
Οι «φίλοι» και «σύμμαχοι» της Αθήνας σαφώς και εργάζονται στην κατεύθυνση του διαλόγου –ίσως πολύ πριν από τις τουρκικές προκλήσεις–, προκειμένου να δημιουργήσουν σταθερό έδαφος για τις επενδύσεις τους.
Στο ερώτημα γιατί δεν παρενέβησαν σταματώντας εν τη γενέσει της την τουρκική επιθετικότητα, η απάντηση είναι μάλλον απλή: Διότι ο διπλωματικός διάλογος αρχίζει συνήθως, και για πολλούς λόγους, μόνο ύστερα από ένταση και δημιουργία «πολεμικού κλίματος» (στις παράπλευρες ωφέλειες των συμμάχων είναι και η αγορά από την Ελλάδα νέων μαχητικών και κάνα-δυο προγράμματα εκσυγχρονισμού του υφιστάμενου ελληνικού στόλου).
Η Αθήνα, ως όφειλε, διέψευσε τα περί συμφωνίας για έναρξη διαλόγου, επιβεβαιώνοντας ότι έχει μπει ήδη στην προπαρασκευαστική διαδικασία του διαλόγου.
«Σταματούν οι προκλήσεις – ξεκινούν οι συζητήσεις», είπε πολύ χαρακτηριστικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Και σε αυτό ακριβώς το σημείο ξεκινά το διπλωματικό μπρα-ντε-φερ της Αθήνας με την Άγκυρα.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο ο ρόλος της Ε.Ε. και των ΗΠΑ θα είναι καθοριστικός.
Θα πιέσουν την Τουρκία, ή μήπως την Ελλάδα για «τακτικές» υποχωρήσεις;
Θα αποτρέψουν ένα πιθανό θερμό επεισόδιο, ή κάποια στιγμή θα είναι η «χρήσιμη κίνηση» για λύση ή έστω για κάποια λύση;
Κατά πόσο μπορεί να ελεγχθεί ο δικτατορίσκος μεγαλομανής Ερντογάν;
Διότι, για να είμαστε ειλικρινείς, η δυτική διπλωματία –ειδικά αυτή της Ε.Ε.– έχει δεκαετίες να δείξει… σοβαρά αποτελέσματα. Γενικώς.
