Ο Τόμας Λανιέ Ουίλιαμς γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1911 και έφυγε στις 25 Φεβρουαρίου του 1983, για την ακρίβεια βρέθηκε νεκρός σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης. Έφυγε απελπιστικά μόνος, αντιμέτωπος με τους φόβους μιας ολόκληρης ζωής.
Το ψευδώνυμό του ήταν Τενεσί Ουίλιαμς και συγκαταλέγεται στο πάνθεον του θεάτρου και της λογοτεχνίας. Ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας έζησε μια συναρπαστική ζωή ανάμεσα στη δημιουργία, την ανθρώπινη φαντασία, τον φόβο της ζωής αλλά και του θανάτου.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα έζησε στη Νέα Ορλεάνη, όπου και άλλαξε το όνομά του. Συγγραφέας και δημιουργός ποιημάτων, θεατρικών έργων, μυθιστορημάτων και ιστορικών.
Το 1948 κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για το έργο «Λεωφορείον ο Πόθος» ενώ το 1955 για τη «Λυσσασμένη Γάτα». Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και αποτελούν δημοφιλείς παραστάσεις σε όλο τον κόσμο. Τη δεκαετία του 1950 αγαπήθηκε όσο λίγοι στον κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου. Το «αμερικανικό όνειρο» δήλωνε “παρών” και ο μεγάλος δημιουργός αγκαλιάστηκε από τον αμερικανικό κόσμο του θεάματος.
«Όλη του η ζωή, όλο του το έργο στάθηκε μια μάχη αγγέλων, αγγέλων και δαιμόνων ή, σωστότερα, αγγέλων που έμοιαζαν δαίμονες, δαιμόνων που φάνταζαν άγγελοι. Μια μάχη με τον ανάλγητο γύρω κόσμο και με τα πολυάλγεινα δαιμόνια της ψυχής, μάχη με τον φόβο της ζωής και με τον φόβο του θανάτου… Η κόλαση είμαστε εμείς οι ίδιοι, έλεγε», έγραφε ο Μάριος Πλωρίτης το 1986.
Για την οικογένειά του
Βασική πηγή έμπνευσης των έργων του Ουίλιαμς αποτέλεσε η ίδια η οικογένειά του, την οποία αξιοποίησε για να πλάσει τους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών του. Οι πράξεις του πατέρα του αποτύπωναν τη βάναυση συμπεριφορά απέναντι στα τέκνα του. Συχνά ευνοούσε τον αδερφό τού Τενεσί, ίσως λόγω και της ασθένειας και της αδύναμης γενικότερα φύσης του ίδιου στα παιδικά του χρόνια. Η μητέρα του, μία γυναίκα που εκπροσωπούσε την υψηλή κοινωνία του Νότου, που κατά πάσα πιθανότητα είχε νευρική διαταραχή.
Η αδερφή του, Ρόουζ, πάντα δίπλα του, παντοτινή και μεγάλη του αδυναμία. Σε νεαρή ηλικία, έμαθε ότι πάσχει από σχιζοφρένεια και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της σε ψυχιατρικές κλινικές. Σε μια προσπάθεια καταπολέμησης της ασθένειάς της, οι γονείς του Ουίλιαμς ενέκριναν τη λοβοτομή στη Ρόουζ το 1937 στην Ουάσινγκτον. Ο Τενεσί υπέστη ισχυρό σοκ με την κατάσταση της υγείας της αδερφής του και δεν συγχώρησε ποτέ τους γονείς του…
«Θέλω μαγεία, όχι ρεαλισμό»
Ένας εκπρόσωπος του ποιητικού ρεαλισμού που συναντήθηκε πνευματικά αλλά και διά ζώσης με μεγάλους ανθρώπους της εποχής του αλλά και προηγούμενων. Από τον Ίρβιν Πισκάτωρ, στα διηγήματα του Τσέχωφ και στη μελαγχολία του Ίψεν. Οι έρωτες, η οικογένεια, οι ανθρώπινες σχέσεις αγάπης και μίσους, πόθου και αδιαφορίας, από την τραγωδία στην κωμωδία, από το εφικτό στο ανέφικτο και αντίστροφα.
«Το αναχωρητήριό μου, η σπηλιά μου, το καταφύγιό μου», έγραφε ο Τενεσί Ουίλιαμς στο «Γλυκό πουλί της νιότης».
Η τελευταία εικοσαετία της ζωής του ήταν γεμάτη ρεαλισμό. Βίωσε την απόρριψη, την αποτυχία, ενώ βρέθηκε στο στόχαστρο αρνητικών κριτικών. Το χειρότερο όλων, η απώλεια του συντρόφου και εραστή του, Φρανκ Μέρλο. Το 1969 βρέθηκε στο ψυχιατρείο μέσα από μία βασανισμένη διαδρομή ανάμεσα σε αλκοόλ, βία και ουσίες…
«Η μοναδική συλλαβή του ρολογιού είναι απώλεια! “Απώλεια!Απώλεια!” εκτός κι αν αφιερώσετε την καρδιά σας στην αντίσταση εναντίον της», έγραφε ο Τενεσί Ουίλιαμς.
Αποτέλεσε σύμβολο της μεταπολεμικής Αμερικής. Ήταν εργατικός και συνάμα είχε ακλόνητη πίστη στη δύναμη της γραφής, στη δύναμη των λέξεων. «Έχω κουραστεί να γράφω, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω. Είμαι σαν τον Άου Μπου Χα, τον ανατολίτη βασιλιά, που έχτιζε και ξανάχτιζε τα παλάτια του και τους κήπους του, ώσπου έγιναν τερατόμορφα, επειδή ένας μάντης του είχε πει πως, αν σταματούσε, θα πέθαινε», είχε γράψει στον αγαπημένο του φίλο Ρόμπερτ Μακ Γρέγκορ.
Τα μεγάλα έργα του Τενεσί Ουίλιαμς:
-«Γυάλινος Κόσμος», 1944.
«Μ’ άγγιξες», 1945, σε συνεργασία με τον Donald Windham
-«Σκάλες για την κορυφή», 1947.
-«Λεωφορείον ο Πόθος», 1947.
-«Καλοκαίρι και καταχνιά», 1948.
-«Τριαντάφυλλο στο στήθος», 1951.
-«Λυσσασμένη Γάτα», 1955.
-«Ο Ορφέας στον Άδη», 1957.
-«Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι», 1958.
-«Γλυκό πουλί της νιότης», 1959.
-«Period of Adjustment», 1960.
-«Ο Τελευταίος επισκέπτης», 1963.
-«Οι επτά κάθοδοι της Μερτλ ή Το βασίλειο της γης», 1968.
-«Στο μπαρ ενός ξενοδοχείου του Τόκυο», 1969.
Και πολλά, πολλά ακόμη, ενώ μεταξύ άλλων έγραψε μονόπρακτα, πεζογραφήματα και δημιούργησε ταινίες μικρού μήκους και άλλα θεατρικά έργα.
