Τα επίπεδα της αγάπης

Η πνευματική μας εξέλιξη έχει σχέση με τον κύκλο ταύτισής μας με τους άλλους και με τα επίπεδα αγάπης που βιώνουμε, λειτουργώντας αντίστοιχα μέσα από τα επτά κέντρα συνειδητότητας.

Πρώτο επίπεδο (κέντρο ασφάλειας). Η αγάπη μας είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την ανάγκη μας για ασφάλεια. Αγαπάμε όποιον μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς. Λέμε «σ’ αγαπώ», αλλά αυτό που εννοούμε είναι «σε χρειάζομαι». Εάν σταματήσεις να μου την παρέχεις –πόσω μάλλον αν τη δίνεις σε κάποιον άλλο– η αγάπη δίνει τη θέση της στη ζήλια και τον θυμό.

Δεύτερο επίπεδο (κέντρο απόλαυσης). Η αγάπη μας είναι αναμεμειγμένη με την ανάγκη μας για απόλαυση. Αγαπάμε όποιον φροντίζει για την απόλαυση των αισθήσεών μας μέσα από το sex, το φαγητό, τη διασκέδαση, την παρέα, τη συζήτηση κ.λπ. Εμπεριέχει εξάρτηση. Όταν η ανάγκη της απόλαυσης δεν ικανοποιείται από κάποιον, η καρδιά μας κλείνει.

Τρίτο επίπεδο (κέντρο επιβεβαίωσης). Η αγάπη είναι συνυφασμένη με την ανάγκη της επιβεβαίωσης του εγώ μας. Αυτό σημαίνει σε αγαπώ, όταν με υπακούς, όταν μπορώ να σε ελέγχω, επιβεβαιώνοντας έτσι τη δύναμή μου. Σε αγαπώ, όταν με χρειάζεσαι, γιατί έτσι νιώθω ανώτερος. Σε αγαπώ, όταν συμφωνείς μαζί μου, γιατί έτσι παραδέχεσαι ότι έχω δίκιο και ενισχύεται η αξία μου. Εάν δεν κάνεις ό,τι σου λέω, εάν δεν με έχεις ανάγκη, εάν με κρίνεις και με αμφισβητείς, η αγάπη μου εξανεμίζεται.

Στα τρία πρώτα επίπεδα, η αγάπη μας είναι υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις, που βάζει το εγώ μας. Στην ουσία δεν είναι αγάπη, είναι εξάρτηση και προσκόλληση. Πρέπει να έχω αυτό που περιμένω από σένα, για να σε αγαπώ. Ακόμα κι όταν το έχω, φοβάμαι μήπως το χάσω. Και εκεί που εμφανίζεται ο φόβος, εξαφανίζεται η αγάπη. Είναι δύο αντιστρόφως ανάλογα συναισθήματα.

Τέταρτο επίπεδο (κέντρο της καρδιάς). Έχοντας απελευθερωθεί από τις τρεις προηγούμενες ανάγκες, η ενέργεια ανεβαίνει στο τσάκρα της καρδιάς και μας επιτρέπει να αγαπάμε ορισμένους (όπως τα παιδιά μας), ανεξαρτήτως της συμπεριφοράς τους ή χωρίς να προσδοκούμε κάτι. Η αγάπη μας είναι ανιδιοτελής αλλά σε προσωπικό επίπεδο. Ο κύκλος ταύτισής μας είναι περιορισμένος και αφορά στην οικογένειά μας, στους φίλους, στα άτομα της ίδιας κοινωνικής ομάδας, της ίδιας ιδεολογικής παράταξης ή εθνικότητας κ.λπ.

Πέμπτο επίπεδο (κέντρο του λαιμού). Αγαπάμε όλους τους ανθρώπους. Ο κύκλος ταύτισής μας διευρύνεται, αισθανόμαστε την ανάγκη της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο και βιώνουμε ανιδιοτελή αγάπη. Σεβόμαστε κάθε έμβιο ον.

Έκτο επίπεδο (κέντρο ενόρασης). Αγαπάμε με πνευματική διάκριση, που σημαίνει διαχωρίζουμε την προσωπικότητα από την ψυχή. Επίσης, βοηθάμε τους συνανθρώπους μας χωρίς να αισθανόμαστε οίκτο για αυτό που βιώνουν. Αναγνωρίζουμε το φως μέσα σε όλους. Η αγάπη μας σε αυτό το επίπεδο συνδέεται με την πνευματική αλήθεια ότι ο άλλος είναι μια αιώνια ύπαρξη, που βρίσκεται προσωρινά σε αυτό το σώμα, με σκοπό την εξέλιξη.

Έβδομο επίπεδο (κέντρο ευδαιμονίας). Εδώ δεν μιλάμε απλώς για ένα συναίσθημα μεταξύ ατόμων. Το «μεταξύ» συνεπάγεται διαχωρισμό. Μιλάμε για την κατάσταση της απόλυτης ένωσης και ταύτισης με τα πάντα. Δεν υπάρχει παρά μόνο το ΟΛΟΝ.

Αγάπη, ακόμα και στα ανώτερα επίπεδα, δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε συμπεριφορές χωρίς να βάζουμε όρια. Ας μην ξεχνάμε ότι δεν μπορούμε να βιώσουμε αγάπη για κανέναν, αν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Δεν σημαίνει ότι λέμε πάντα ναι ή ότι δεχόμαστε να μας αδικούν. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κυρώσεις σε πράξεις που πρέπει να τιμωρηθούν. Σημαίνει αγάπη άνευ όρων για την ψυχή. Σημαίνει τον διαχωρισμό, που είπαμε πιο πάνω. Άλλο η συμπεριφορά που έχει σχέση με το εγώ και άλλο η ψυχή. Δεν υπάρχουν κακές ψυχές, παρά μόνο κακές συμπεριφορές, που οφείλονται στην άγνοια της πραγματικής θεϊκής μας φύσης.