Καλοκαιράκι, ψιλό χαλίκι, άρωμα λουλουδιών και ψημένου καλαμποκιού κάτω από τον ελληνικό νυχτερινό ουρανό!
Το θερινό σινεμά στην Ελλάδα πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 1900. «Εφευρέτες» ήταν διάφοροι πλανόδιοι, οι οποίοι έστηναν ένα τεράστιο πανί σε υπαίθριους χώρους, όπου πρόβαλλαν ταινίες.
Γρήγορα αυτή η ιδέα άρχισε να βρίσκει μιμητές, καθώς η προβολή ταινίας κάτω από τον έναστρο ουρανό ήταν κάτι το πρωτοποριακό, ήταν μαγεία!
Ελεύθερη είσοδος αρχικά, λίγο πριν από τον πόλεμο καθιερώνεται εισιτήριο και τα θερινά σινεμά μεταπολεμικά σημειώνουν αλματώδη ανάπτυξη. Γίνονται μόδα, κερδίζοντας όλο και περισσότερους φίλους.
Το παλαιότερο θερινό σινεμά της Αθήνας λειτουργεί και σήμερα. Πρόκειται για την «Αίγλη» στο Ζάππειο, που ξεκίνησε το 1903. «Παρθενική» ταινία που παρακολούθησαν οι Αθηναίοι κάτω από τ’ αστέρια ήταν η γαλλική «Δέκα γυναίκες κυνηγούν έναν άντρα».
Στην Κηφισιά από το 1918 λειτουργεί ένα από τα πιο ιστορικά θερινά σινεμά, η «Μπομπονιέρα».
Ένα από τα παλαιότερα θερινά σινεμά της Ελλάδας είναι το «Paris». Άνοιξε το 1920 και βρίσκεται στους πρόποδες της Ακρόπολης, στο κέντρο των Αθηνών. Δημιουργός ήταν ένας Έλληνας κομμωτής, ο οποίος ζούσε πολλά χρόνια στο Παρίσι. Σήμερα, ο κινηματογράφος στεγάζεται στην οδό Κυδαθηναίων, στο κτίριο που ανεγέρθη τη δεκαετία του ’60, όπου λειτουργεί και θερινό και χειμερινό σινεμά.
Ιστορικό σινεμά του κέντρου είναι και το «Πάλας». Λειτουργεί από το 1925 στην ταράτσα του «αδελφού» χειμερινού σινεμά και παραμένει ενεργό.
Το, θρυλικό πλέον, «Θησείον», ξεκίνησε να λειτουργεί το 1938. Δημοφιλής επιλογή των Αθηναίων μέχρι τις μέρες μας. Την πρώτη χρονιά λειτουργίας του, ακριβώς κάτω από την οθόνη, είχε ένα ενυδρείο με χρυσόψαρα και κοχύλια!
Το «Μελίνα» είναι κι αυτό ένας από τους πιο ιστορικούς θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας. Σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Γιώργο Καζιάνη, χτίστηκε το 1945-47 και πριν ονομαστεί (πρωτότυπα!) «Μελίνα» είχε το όνομα «Δώρα».
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, με την άνοδο του ελληνικού κινηματογράφου, σημειώνουν εντυπωσιακή ανάπτυξη και τα θερινά σινεμά. Μόνο σε Αθήνα, Πειραιά και προάστια υπολογίζεται ότι λειτουργούσαν 320!
Τη δεκαετία του ’80, με την εισβολή των βιντεοταινιών, αλλά και την ανάπτυξη της τηλεόρασης, τα θερινά σινεμά μπαίνουν σε κρίση. Ο κόσμος προτιμά να κάθεται στην πολυθρόνα του. Έτσι, θερινά σινεμά που άνοιξαν την συγκεκριμένη εποχή δεν κατάφεραν να μακροημερεύσουν.
Το «Σινέ Ψυρρή», με την ατμόσφαιρα της παλιάς Αθήνας, είναι πνιγμένο στα γασεμιά και υπέροχο!
Η «Αθηναία» στο Κολωνάκι σερβίρει σπιτική τυρόπιτα, στα Εξάρχεια τα ιστορικά «Ριβιέρα» και «Βοξ» έχουν ανδρώσει πολλές γενιές κινηματογραφόφιλων, όπως και ο «Ζέφυρος» στα Πετράλωνα, που βρίσκεται μέσα σε μια ολοπράσινη αυλή!
Με κήπο δίπλα στη θάλασσα το «Σινέ Φλοίσβος» στο Παλαιό Φάληρο, προσφέρει απόλαυση ταινίας υπό τους ήχους των κυμάτων!
Επιμένουν να υπάρχουν, σε πείσμα των καιρών! Επιμένουμε κι εμείς!
