Άννα Φόνσου

Η βράβευσή της από την Ακαδημία Αθηνών λίγους μήνες πριν, διάκριση που της δόθηκε με απόλυτη ομοφωνία, φυσικά και αποτελεί την απόλυτη αναγνώριση στην επιμονή της να δημιουργήσει ένα καταφύγιο για τους ανθρώπους της τέχνης εκείνους που, είτε λόγω γήρατος είτε λόγω φτώχειας, κρίνονται ως απολύτως αδύναμοι να καλύψουν τις βασικές ανάγκες επιβίωσης.

2017, με την ανεργία να ξεπερνάει στους ηθοποιούς το 92%, η Άννα επιμένει να παρακαλεί τους πάντες να μην προσλαμβάνουν στις δουλειές τα 50 άτομα από τον χώρο (καθώς δεν είναι και περισσότεροι όσοι υπάρχουν στα σίριαλ, στο θέατρο και ως παρουσιαστές στην τηλεόραση), για να δοθούν ευκαιρίες επιβίωσης σε εξαιρετικούς ερμηνευτές.

Φτάσαμε στο «Σπίτι του Ηθοποιού» με τον συνεργάτη μου και, ειλικρινά, τόσο ο εξωτερικός χώρος με την παιδική χαρά και τα τραπεζάκια όπως και η είσοδος ευωδιάζουν απόσταγμα τέχνης και πολιτισμού.

Δεξιά από την είσοδο τα κοστούμια της Αλίκης Βουγιουκλάκη όταν ανέβασε τη «Βασίλισσα Αμαλία», δίπλα ακριβώς ένα υπέροχο ρούχο της Κατερίνας, το κοστούμι του Κατράκη από τον «Βασιληά Ληρ», υπέροχα κοστούμια της Άννας όλα από παραστάσεις, και λίγο πιο κάτω μια εσάρπα του Τσαρούχη… Η διακόσμηση στον χώρο θυμίζει γαλλικό μπιστρό, οι τοίχοι –γεμάτοι με αποτυπώματα μεγαθηρίων της τέχνης που συγκλόνισαν με τις ερμηνείες τους– σε προετοιμάζουν για το άνοιγμα της αυλαίας.

Η Άννα με υποδέχθηκε στο γραφείο της, το οποίο ανήκε στον Μινωτή. Διάλεξα να καθίσω σε μια εξαιρετική vintage δερμάτινη πολυθρόνα.

«Είναι η πολυθρόνα του Σον Κόννερυ», μου λέει, και αυτόματα ένιωσα το μούδιασμα του δέους να «τρέχει» στη σπονδυλική μου στήλη…

Επειδή την Άννα Φόνσου τη γνωρίζω τα τελευταία 30 χρόνια, ήξερα ότι πριν οποιαδήποτε συνέντευξή της έθετε όρο να μιλήσει για το «Σπίτι του Ηθοποιού». Αυτό φυσικά και το «πλήρωσε», γιατί πολλές φορές αναζητήθηκαν άλλα πρόσωπα για συνεντεύξεις, καθώς η εμμονή της αντιμετωπιζόταν, χμμμ… περίεργα. «Το σπίτι του Ηθοποιού» αναγκαστικά υπήρχε στη συνέντευξη, όταν την έδινε, που χρονικά δεν ξεπερνούσε τα 20΄΄ και μόνο, έτσι για να «βγει η υποχρέωση».

Όπως θ’ ακούσετε την ίδια να δηλώνει, στην αρχή αντιμετωπίσθηκε εχθρικά και από μερίδα ηθοποιών που τη χαρακτήριζαν «ψωνάρα». Όμως, με θράσος, τρέλα, επιμονή, και τόνους δουλειάς, έφτιαξε ένα αριστούργημα. Ο Αντόνιο Μπαντέρας στη Μαδρίτη έχει επικοινωνήσει μαζί της και, «πατώντας» στην ιδέα της, ετοιμάζει ένα αντίστοιχο «σπίτι» εκεί, όπως και στη γειτονική Ρουμανία, έξω από το εκεί «Σπίτι του Ηθοποιού» έχει γραφεί ότι το έργο πραγματοποιήθηκε εξαιτίας μιας Ελληνίδας ηθοποιού, της Άννας Φόνσου.

Στο «Σπίτι του Ηθοποιού» έχει μεταφέρει όλο της το σπιτικό και, για ν’ αντιμετωπίσει λειτουργικά έξοδα, έχει πουλήσει ένα μεγάλο μέρος από τα κοσμήματά της.

«Γεννήθηκα και μεγάλωσα τόσο φτωχειά που, πίστεψέ με, Νανά, δεν σημαίνουν τίποτα, μα τίποτα τα υλικά για μένα, ακριβώς γιατί κατάλαβα τι σημαίνει απόλυτη φτώχεια από πολύ μικρή».

Είναι νομίζω η πρώτη φορά που αναφέρεται δημοσίως στον σύντοφό της, ο οποίος την έχει στηρίξει και οικονομικά στο να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της, ενώ τα όποια ποσά υπογράφηκαν να δοθούν από το κράτος ή το Ίδρυμα Νιάρχου για τους ηθοποιούς, δεν έχουν δοθεί ποτέ μέχρι σήμερα.

Κυρίες και Κύριοι, η Άννα Φόνσου: